Για τον φίλο μου TUNCAY

Βράδυ.. και οι δρόμοι μας συναντηθήκανε, να μας γεμίσουν το κενό
Μοίρα το είπες εσύ απ την αρχή, αναπόφευκτο παιχνίδι της ζωής εγώ ...

Πως σε λένε ?.. Μαργαρίτα σου απάντησα και το ίδιο ρώτησα
Αρνήθηκες να μου το πεις, χρόνο ζήτησες κι ειλικρινά απόρησα
Έκρυβες ένα μυστικό, αλλά δεν επέμενα, μέχρι εσύ να το θελήσεις
ώσπου να νιώσεις έτοιμος και μόνος να μου το αποκαλύψεις

Ένιωθες ζεστά μαζί μου, και μου κατέθεσες την όμορφη ψυχή σου
Ένιωθα να σε γνωρίζω ολόκληρη ζωή, ένιωθα όμορφα μαζί σου
Μίλαγες γλυκά για την αγάπη, μα στα λόγια σου ξεχώριζε ο πόνος
Όνειρα που έκανες για εκείνη, μα έφυγε κι έμεινες στο τέλος μόνος

Έψαχνες φίλους μου είχες πει αληθινούς, τον πόνο σου να πεις
Μια κουβέντα, δύο λέξεις, μαζί τους να μπορείς να μοιραστείς
Γνώρισες πολλούς σε ένα χώρο ψεύτικο, σε ένα χώρο εικονικό
Τη καρδιά σου διάπλατα άνοιγες κρατώντας μόνο ένα μυστικό

Στην αρχή φαντάζανε να ‘ναι όμορφα, μοναδικά και αληθινά
Δε σκέφτηκες ποτέ, πως ήταν ψεύτικα αλλά και τόσο σκοτεινά
Έχανες τον έναν μετά τον άλλον, αποκαλύπτοντας μόνο μία λέξη
Φίλους που χανόταν στη σιωπή τους, πριν προλάβει καν να φέξει

Δεν έχασες την ανθρωπιά σου όμως, δε σε τσάκισε η αδιαφορία
Παρέμεινες ο ίδιος, γλυκός με αισθήματα και πίστη στη φιλία
Το ίδιο εκείνο μυστικό κράτησες όταν γνώρισες κι εμένα
Φοβόσουν είπες σαν το μάθω, θα απομακρυνθώ κι εγώ από σένα

Δοκίμασε με απάντησα, σίγουρη πως τίποτα πια δε με ξαφνιάζει
Ότι κι αν κρύβεις μάτια μου σου είπα, η Μαργαρίτα δεν τρομάζει
Δεν είμαι χριστιανός μου λες, είμαι μουσουλμάνος στη θρησκεία
TUNCAY είναι το όνομα μου δειλά ξεστόμισες.. με μία απορία

Αν εγώ κοντά σου μείνω η για πάντα από τη ζωή σου εξαφανιστώ
Δυο λόγια σου είπα, λόγια της καρδιάς και για αυτό μπορώ να ορκιστώ
Άνθρωποι είμαστε κάτω από τον ίδιο ουρανό, ΕΝΑΣ για όλους ο Θεός
Μία λέξη μόνο αλλάζει, τι κι αν για σένα είναι ο Αλλάχ και για μένα ο Χριστός

Αυτά που ένιωσα κοντά σου, δεν τα αλλάζει καμιά θρησκεία
Αυτό είναι το πιστεύω μου και η δική μου θεωρεία στη φιλία
Κι όταν μαζί μου νευριάζεις και θυμώνεις πιο πολύ σε αγαπώ
Παριστάνεις τον σκληρό αλλά είσαι το φιλαράκι μου το πιο γλυκό

Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου φίλο TUNCAY

© Μαργαρίτα 15-06-2006

Πόσα μπορώ να αντέξω ακόμη

Κ
Πόσα βράδια αξημέρωτα με βρήκαν
πόσα όνειρα που έκανα χαθήκαν
πόσα δάκρυα απ’ τα μάτια μου να τρέξουν
πόσοι εφιάλτες μαζί μου να παλέψουν

Γ
Και σε ρωτώ και περιμένω να μου πεις
πόσα χαστούκια ακόμη, θα φάω της ζωής
Γι αυτό πες μου, πες μου, πες μουυυυυ

Ρ
Πόσα μπορώ να αντέξω ακόμη
χαράμισα τα νιάτα μου κοντά σου
μ έλιωσαν τα βάσανα κι οι πόνοι
να ζω δίπλα στην άδεια τη καρδιά σου

Κ
Πόσα μαχαίρια, με καρφώσανε στα στήθια
πόσες πληγές ν’ αντέξει η ψυχή, αλήθεια
πόσες φορές θα σε ρωτήσω να μου πεις γιατί
πόσο μπορεί να ζήσει στον πόνο ένα κορμί

Γ
Και σε ρωτώ και περιμένω να μου πεις
πόσα χαστούκια ακόμη, θα φάω της ζωής
Γι αυτό πες μου, πες μου, πες μουυυυυ

Ρ
Πόσα μπορώ να αντέξω ακόμη
χαράμισα τα νιάτα μου κοντά σου
μ έλιωσαν τα βάσανα κι οι πόνοι
να ζω δίπλα στην άδεια τη καρδιά σου


© Μαργαρίτα Ιωάννου 10-6-2008

Το τραγούδι αυτό…

Κ

Σιωπηλά σου γράφω κι απόψε

με λέξεις που βασανίζουν το μυαλό

και μια ψυχή να φωνάζει σ’ αγαπώ

Σιωπηλά σ’ αγγίζω κι απόψε

με χέρια να τρέμουνε στο σκοτάδι

και κορμί που λαχταρά ένα χάδι

Ρ

Το τραγούδι αυτό, το έγραψα για σένα

το τραγούδι, που έχει μέσα του εμένα

λόγια που ποτέ δε θα ακούσεις να σου λέω

ένα τραγούδι που μαζί του, εγώ θα κλαίω

για μια αγάπη που κρύβει η σιωπή μου

κι έναν έρωτα που ‘γινε η πληγή μου

Κ

Σιωπηλά σε ψάχνω κι απόψε

με δάκρυα να τρέχουνε στα μάτια

και καρδιά που ‘γινε χίλια κομμάτια

Σιωπηλά θα σου πω κι απόψε

δυο λόγια ακόμη, να τα θυμάσαι

θέλω μόνο ευτυχισμένος (η) να ‘σαι

Ρ

Το τραγούδι αυτό, το έγραψα για σένα

το τραγούδι, που έχει μέσα του εμένα

λόγια που ποτέ δε θα ακούσεις να σου λέω

ένα τραγούδι που μαζί του, εγώ θα κλαίω

για μια αγάπη που κρύβει η σιωπή μου

κι έναν έρωτα που ‘γινε η πληγή μου

© Μαργαρίτα Ιωάννου 14-2-2008 / 14-06-2008

Ένα παραμυθάκι δικό μου, για δυο φίλες πραγματικούς αγγέλους..

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι, και ήταν τόσο τυχερό γιατί είχε τρεις μαμάδες. Μεγάλωνε σιγά, σιγά, ο καιρός περνούσε...
και ήταν τόσο ευτυχισμένο γιατί είχε τρεις μαμάδες που το αγαπούσαν,
το φρόντιζαν, όταν στενοχωριόταν το έπαιρναν στην αγκαλιά τους
και με μιας ξεχνούσε τον πόνο.
Ο καιρός περνούσε...το παιδάκι μεγάλωσε και έγινε άντρας.
Ζούσε μια όμορφη ζωή, παρόλο που στενοχωριόταν
με αυτά που έβλεπε να συμβαίνουν στον κόσμο γύρω του.
Ήταν τόσο αγνός που δεν μπορούσε να σκεφτεί κακό για κανέναν,
όλους τους αγαπούσε και ας πληγώνονταν αρκετές φορές.
Έλεγε δε μπορεί να είναι έτσι ο κόσμος.
Πληγώθηκε πολλές φορές, ακόμα και στις σχέσεις που έκανε.
Βλέπεις ήταν πολύ δύσκολο να βρει μια καρδιά σαν την δική του, αλλά δεν το έβαζε κάτω. Πολλές φορές μάλιστα, πληγώνονταν τόσο πολύ...που έκλαιγε μέρες..
Μια από αυτές τις φορές όμως στάθηκε τυχερός μέσα στον πόνο του..
Γνώρισε δυο φίλες που αμέσως μίλησαν στην καρδιά του, ένιωθε τόση σιγουριά
και εμπιστοσύνη, που τους άνοιξε την καρδιά του.
Και η βοήθεια τους ήταν τόσο πολύτιμη, τον ένιωσαν, τον κατάλαβαν.
Πρώτη φορά ένιωσε ότι έχει φίλους στην ζωή του που τον καταλάβαιναν, τον ένιωθαν.
Είμαι πολύ τυχερός σκέφτηκε...Δεν θα πω ποτέ ξανά ότι είμαι άτυχος.
Είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου.
Ο καιρός περνούσε και συνέχιζε την ζωή του ξέροντας ότι είχε δυο αγγέλους στο πλευρό του. Δυο φίλες πραγματικούς αγγέλους.
Και ήταν πολύ ευτυχισμένος γιατί είχε βρει κάτι τόσο σπάνιο..
Κάτι που άλλοι μπορεί να μην το βρουν ποτέ..
Την φιλία! Την αληθινή και παντοτινή ΦΙΛΙΑ!

Παντοτινά φίλος σας!!!!

Ο Ταξιδιώτης της Αγάπης
Γιώργος

Σ ευχαριστούμε ολόψυχα Ταξιδιώτη...
Την Αγάπη μας..

Μαργαρίτα & Έλλη

Γιατί ζωή μου…

Με έφερες στον κόσμο να υπάρχω, μα και να πονώ
Κι όλα μου τα όνειρα, σε εφιάλτες τα καταδικάζεις
Τώρα μου κλέβεις την πνοή κι ότι λατρεύω κι αγαπώ
Γιατί ζωή μου σε ρωτώ, γιατί τόσο σκληρά με δοκιμάζεις

Έχω δρόμο θαρρώ μπροστά μου, ακόμα να διαβώ
Μα και αυτόν με εμπόδια πολλά, γερά τον έστησες
Ψάχνω ακόμα απελπισμένα, ένα μονοπάτι ανοιχτό
Είναι όμως γερά και τα θεμέλια που του έχτισες

Μου δίδαξες τι θα πει αγάπη, έρωτας και ευτυχία
Κι εγώ χρόνια σε όλα αυτά, πιστά ακολουθούσα
Μα ήρθε η ώρα λες να γνωρίσω και την δυστυχία
Με μάτια δακρυσμένα να με λυπηθείς ζητούσα

Μου χάρισες την ευτυχία, ένα παιδί να δημιουργήσω
Να χάνομαι στα μάτια του, να ζω στην αγκαλιά του
Του έδωσα και το όνομα σου για να σε ευχαριστήσω
Μα τώρα σιγά, σιγά και άπονα με παίρνεις μακριά του

ΖΩΗ μου και πάλι σε ρωτώ, γιατί εγώ, σε τι σου έφταιξα
Γιατί με τυραννάς και δε μου δίνεις δύναμη να σε χαρώ
Δε πρόλαβα το έργο μου να ολοκληρώσω όσο κι αν έτρεξα
Έχω πολλά ακόμα να δώσω, μη μου ζητάς τώρα να χαθώ

Με βλέπεις τώρα που λυγίζω και πάλι μαζί μου εσύ γελάς
Έσβησες το χαμόγελο μου, τη λάμψη από τα μάτια μου
Είσαι πολύ σκληρή μαζί μου ,δεν με νιώθεις δε με πονάς
Με αφήνεις λίγο ακόμα λες, να μαζέψω τα κομμάτια μου


© Μαργαρίτα.. 18-06-2006

Θυμήθηκα…

Θυμήθηκα και πάλι…σκέψεις βρέθηκαν να με τριγυρνάνε
Από παρελθόν, παρόν και μέλλον όλα μαζί να μου μιλάνε
Τι έκανα πριν, τι ήμουν, τι κάνω τώρα, τι είμαι, τι θα γίνω
Όλα στη μνήμη τα κρατώ, όλα τ αγαπώ, τίποτα δε σβήνω

Θυμήθηκα έναν πατέρα που άδικα στα 32 του τον έχασα
Αγάπη μεγάλη και δυο μάτια πράσινα που ποτέ δε ξέχασα
Μια φωτογραφία του απέναντι μου και πάλι μου μιλάει
Ένα χαμόγελο του με ηρεμεί και η ώρα σαν τρελή κυλάει

Θυμήθηκα εκείνον, έναν έρωτα, μια αγάπη, όσα ζήσαμε μαζί
Ένα δαχτυλίδι, νυφικό, εκκλησία, όρκοι αγάπης παντοτινοί
Τον κοιτάζω δίπλα μου που στέκεται, είκοσι χρόνια μετά
Λες και δε πέρασε μια μέρα, πάλι βαθιά στα μάτια με κοιτά

Θυμήθηκα κοπελίτσα ακόμα ήμουν, μόλις είκοσι χρονών
Μητέρα έγινα σε ένα όμορφο κορίτσι, σήμερα δεκαέξι ετών
Συναισθήματα πολλά, δάκρυα χαράς και μια υπόσχεση βαθιά
Μαζί της πάντα να ‘μαι, κοντά της να σταθώ σε λύπη και χαρά

Θυμήθηκα μια φίλη, από κρύσταλλο φτιαγμένη, δώρο ακριβό
Μου το χάρισε ο Θεός να με προσέχει, το ‘χω ξαναπεί αυτό
Τα λόγια της δύναμη μου δίνουν και στα αυτιά μου αντηχούν
αυτοί που νιώσανε τι θα πει φιλία ξέρουν και να την εκτιμούν

Θυμήθηκα κι έναν “άγγελο” που σημάδεψε όλη τη ζωή μου
Κατάφερε κι άναψε το φως του φεγγαριού, μέσα στη ψυχή μου
Λύγισε γρήγορα , έχασε τη δύναμη του και μακριά μου πέταξε
Ξέχασε όσα υποσχέθηκε κι όσα σε μια καρδούλα πονεμένη έταξε

Θυμήθηκα τους όρκους που ‘κανα πως πρέπει και να τους κρατήσω
Για όλους που λατρεύω κι αγαπώ πρέπει να παλέψω και να ζήσω
Δυο δάκρυα τρέχουνε στα μάτια μου, να μη το βάλω κάτω μου ζητούν
Κι εγώ προσπαθώ να κρατηθώ και πάλι, όσο εκείνα για εμένανε μιλούν

Θυμήθηκα σε λίγα λεπτά, τριάντα έξι χρόνια ολόκληρα ζωής
Δάκρυα, λύπες, πόνος, χαρές, μα όλα είναι κομμάτια της ψυχής
Τι έκανα πριν, τι ήμουν, τι κάνω τώρα, τι είμαι, τι θα απογίνω
Όλα στη μνήμη μου τα κρατώ, όλα τ αγαπώ, τίποτα δε σβήνω

© Μαργαρίτα 20-06-2006

Σου γράφω..

Τι πιο ανθρώπινο.. τι πιο αληθινό..

ο πιο όμορφος τρόπος να εκφράσω και να εκφραστώ..
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ!
Όσο ίσως δεν φαντάστηκες, Όσο ίσως δε περίμενα ούτε κι εγώ..

Έφυγες σαν χελιδόνι αλλά όχι το φθινόπωρο..
εσύ έφυγες την άνοιξη..
Έφυγες παίρνοντας μαζί σου ένα κομμάτι απ την καρδιά μου..
το κομμάτι το πιο αγνό, το πιο τρυφερό, το πιο παιδικό..

Γιατί έτσι ένιωσε μαζί σου...
Φταίω το ξέρω.. δεν απολογούμαι..
Ίσως δεν έπρεπε ποτέ να αφήσω να "προχωρήσουν" τα πράγματα μεταξύ μας..
ίσως τώρα δε θα πονούσα έτσι.. ίσως άθελά μου να σε πλήγωσα κάπου..
Συγχώρα με αν το έκανα...

Κι εγώ όμως είμαι πολύ πληγωμένη και πονεμένη..
πάντα ότι κι αν έκανα πρώτα σκεφτόμουν εσένα!
Ήθελα με κάθε τρόπο να σε προστατέψω και τελικά σκότωσα εμένα...

Λένε κάποιοι :
« Ποτέ μη κρατήσεις κακία σε κάποιον που σε πλήγωσε..
Δεν ξέρεις πόσο πόνεσε ο ίδιος για να καταφέρει να το κάνει.. »

Γι αυτό κι εγώ δέχτηκα την απόφαση σου κι ας με πλήγωσε..
Έφυγες, χάθηκες..
ίσως γιατί το σ αγαπώ μου δεν ήταν αρκετό να σε κρατήσει..
ίσως γιατί δεν ειπώθηκε με τον τρόπο που επιθυμούσες να το ακούσεις,
ίσως γιατί δεν ήμουν αυτή που ονειρευόσουν.. Ίσως, ίσως, ίσως...
Τι σημασία έχει πια...
Ο χειρότερος πόνος είναι ο πόνος του να ελπίζεις..
κι εγώ ελπίζω ακόμα!

Η αγάπη μου για σένα ήταν κάτι αλλιώτικο,
ίσως πέρα απ τα ανθρώπινα..
Ήσουν το χαμόγελο της καλημέρας μου,
μια αχτίδα φως στα σκοτάδια μου,
η χαρούμενη νότα στο θλιμμένο τραγούδι μου...
Και τώρα ;; Κενό!

Βάλσαμο της πικραμένης μου ψυχής.. πως μπόρεσες?
Το ξέρω πως ο γόρδιος δεσμός..
θέλει κόπο και δάκρυ για να λυθεί..
Μα εσύ τον έκοψες με το σπαθί της σιωπής..
Μην κοιτάς και απορείς που στάζει αίμα..
Είναι το τίμημα!!

Άραγε δεν άξιζε να μείνω η φίλη?
Μια φιλία που ξεφεύγει απ τη σφαίρα του κοινού και του πεζού?
Δεν άξιζε άραγε να υπάρχω στη ζωή σου?
Το Όνειρο που δεν έζησε σε μια κρυφή γωνιά του μυαλού σου;

Δεν υπάρχει πια ούτε μια καλημέρα να φωτίσει τη συννεφιά..
δεν υπάρχει το γιατρικό στην άρρωστη καρδιά μου..
Δυο λεξούλες τυπικές.. Δυο λεξούλες ανθρώπινες για μια ψυχή..
που κάποτε υπήρξε στη ζωή σου,
που θέλει να ελπίζει πως τη γέμισε στο ελάχιστο..
Δεν πειράζει καρδιά μου.
Έτσι το θέλησες κι εγώ θα το σεβαστώ!

Θα χαρώ αληθινά, ζεστά και τρυφερά,
αν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος!
Ποτέ δε κρατώ κακία σε ψυχές..
που κατάφεραν να βαδίσουν στα κρυφά μονοπάτια της καρδιάς μου..
Φτάνει να είσαι καλά!
Κι ας μου λείπεις κι ας ραγίζω...

Δεν μπορείς να φανταστείς τι περνάω αυτό το καιρό
και πόσο σε χρειάζομαι..
δε θα σου πω τι έχω..
γιατί δε θέλω να σκεφτείς..
πως με αυτό το τρόπο θέλω να σε ξαναφέρω πίσω.. όχι δε θα το κάνω..
Δεν έχει να κάνει με σένα, αφορά μόνο εμένα.. αλλά σε χρειάζομαι όσο ποτέ..

Αν κάποτε θελήσεις να έρθεις
και να μου φέρεις το κομμάτι της καρδιάς μου που κρατάς,
θα είμαι πάντα εδώ για σένα!

Με ένα χαμόγελο κρατημένο γεμάτο ζεστασιά..
Με μια αγάπη που θα σβήσει μόνο όταν σβήσω κι εγώ..
και μην ξεχάσεις κάτι μάτια μου..
θα είμαι πάντα ο άνθρωπος που έγινε..
ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΟΥ, ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΣΟΥ, Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΟΥ ΦΙΛΗ!!

Πίστεψε με καρδιά μου, αυτό αξίζει πιο πολύ ακόμη
κι από τον πιο μεγάλο έρωτα!
Θέλω να μου υποσχεθείς κάτι..
έστω κι αν δεν ακούσω ποτέ τα χείλη σου να μου το λένε,
εγώ θα το νιώσω όσο μακριά κι αν είσαι..
Θέλω να υποσχεθείς πως θα είσαι ευτυχισμένος,
πως τίποτα δε αφήσεις να πικράνει τη καρδούλα σου,
πως ποτέ δε θα δακρύσουν τα ματάκια σου..

Αυτά που τόσο λάτρεψα!!
Τότε θα νιώσω κι εγώ και πάλι ευτυχισμένη..
Θα μπορούσα να σου γράφω για μέρες ολόκληρες, για μήνες, για χρόνια...
αλλά τι σημασία έχουν τα πολλά λόγια?
Σημασία έχει η ψυχή.. κι εγώ σου έκανα κατάθεση ψυχής απόψε...

Κράτα με σαν μια γλυκιά ανάμνηση σε αυτό τον χρόνο που πέρασε
και στους υπόλοιπους που θα έρθουν...
μόνο μια ανάμνηση..

...αυτό θα γλυκάνει λίγο τη πικραμένη μου ψυχή που σε αγάπησε,
σε λάτρεψε όσο τίποτα άλλο στη ζωή της!
Εγώ κρατάω όσα πήρα από σένα..
το γέλιο σου, τη ζεστασιά σου,
τη τρυφερότητα σου, την αγάπη σου..
Έχω στη μνήμη μου τη κάθε λέξη που μου είπες.
Έχω γραμμένα και κρατημένα όσα μηνύματα
και γράμματα,μου έγραψες...
μόνο με αυτά σε Έχω πια κοντά μου και με τις φωτογραφίες σου...
Σου μιλάω μέσα από αυτά.. άλλοτε γελάω και άλλοτε κλαίω..
Αυτά όμως δε με παρεξηγούν,
με κατανοούν και μου κρατάνε συντροφιά..
Όλα αυτά είσαι ΕΣΥ!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ του Σεπτέμβρη,
δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φωνούλα που άκουσα για πρώτη φορά.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνα τα τεράστια καστανά μάτια
που αντίκρισα για πρώτη φορά!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνα τα χέρια που με κράτησαν αγκαλιά..

Δεν θα ξεχάσω ΕΣΕΝΑ!!
Ξέρω πως πονάς κι εσύ το ίδιο με μένα..
Aλλά ίσως είναι καλύτερα έτσι και για τους δυο μας....

Ευχαριστώ για όσα μου χάρισες
Να προσέχεις μάτια μου!
Θα σε θυμάμαι!
Σ αγαπώ! ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!

Πάντα θα σε λατρεύω Άγγελέ μου!!!!!

Ένα γράμμα που δε στάλθηκε ποτέ...

©Μαργαρίτα

Φίλε μου…

Φίλε, δυο λόγια θέλω κ’ απόψε να σου πω
να μοιραστώ μαζί σου, άλλον έναν καημό
πιάσε δυο ποτηράκια κ’ έλα λίγο πιο κοντά
έλα ν ‘ακούσεις τι θα μαρτυρήσει η καρδιά

Φίλε, ένα τραγούδι σου πες μου κ’ απόψε
πιάσε έναν σκοπό και τη καρδιά μου κόψε
να ξεχάσω θέλω τώρα, πως πόνεσα πολύ
πίκρες πολλές με κέρασε η άπονη ζωή

Ρ
Φίλε, πιάσε τώρα το μπουκάλι
γέμισε το με κρασί ξανά
έλα μαζί να τα πιούμε πάλι
θέλω να ξεχάσω τα παλιά

Φίλε, πιάσε πάλι τα ποτήρια
να πιούμε και να ζαλιστούμε
κάνε μου κ’ απόψε τα χατίρια
με μια πενιά να ξεχαστούμε

© Μαργαρίτα 15-2-2007 (μελοποιημένο)

Το μαύρο φεγγάρι...

Το φεγγάρι έχασε για πάντα τη λάμψη του...
Δε γυρίζει πίσω..

Το πήρε απόφαση πως θα μείνει με τη θλίψη του..
και το μαύρο χρώμα που μπήκε στη ζωή του...

Η μόνη του παρηγοριά είναι αυτοί που το αγαπάνε
και είναι κοντά του..

Αλλά δε μπορούν τώρα... να φωτίσουν το χρώμα του ξανά...
Δεν μπορούν να το βοηθήσουν όπως παλιά...
Του φτάνει όμως που υπάρχουν και είναι αληθινοί...

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις εσύ..
Σε ευχαριστώ γι αυτό που είσαι..
Σε ευχαριστώ που είσαι και η δική μου μονάκριβη ΦΙΛΗ!!!
Σ’ αγαπώ καρδούλα μου.. Γλυκιά μου Κρυσταλλένια...

Λίγες σκέψεις…
Λίγα λόγια… βγαλμένα από τα βάθη της ψυχής μου..
Λίγες λέξεις… που στάλθηκαν στην μονάκριβη μου φίλη Έλλη…
Για να της πουν ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!

Μαργαρίτα.... Mauro_feggari

Φίλη μου πολύ αγαπημένη..!

Είσαι κάτι το υπέροχο στη ζωή μου..

Μπορείς να μου δώσεις κουράγιο και δύναμη
να ξεδιαλύνω τους φόβους και τις ανησυχίες μου..
που είναι πάρα πολλές..
και μερικές φορές με κάνουν να τρέμω..

Είσαι ο φύλακας άγγελος μου, ο άνθρωπός μου,
και η αδερφή που δεν είχα ποτέ..

Η σκέψη σου μου φέρνει μια δροσιά παρηγοριάς
και μου δίνει το φως για να δω εκεί που υπάρχει σκοτάδι..

Δίνεις χρώμα στα γκρίζα μονοπάτια της ζωής μου
και ευτυχία εκεί που δεν υπάρχει..

Η φωνή σου είναι μια γλυκιά μελωδία..
Σπάει την μονοτονία της πραγματικότητας που ζω..

Το "σ αγαπώ" σου έχει αξία για μένα..
και πάνω από όλα το εννοείς..
καθώς με αυτό προσφέρεις μια ζεστή αγκαλιά..

Μα!! Όταν το δικό σου βλέμμα συναντά το δικό μου,
ένα ελαφρύ χαμόγελο σχηματίζουν τα χείλη μου..
και η γαλήνη που μου δίνεις εκείνη τη στιγμή ηρεμεί την ψυχή μου..

Δεν περίμενα ποτέ να βρω όλα όσα χρειάζομαι,
για να νιώσω ασφαλής, σε ένα άτομο..
Γι αυτό δεν θέλω να σε χάσω ποτέ..

Είσαι μία πραγματική φίλη..

Σ αγαπώ πολύ..
και αυτό να μην το ξεχάσεις ποτέ Κρυσταλλένια μου...

Λίγες σκέψεις…
Λίγα λόγια… βγαλμένα από τα βάθη της ψυχής μου..
Λίγες λέξεις… που στάλθηκαν στην μονάκριβη μου φίλη Έλλη…
Για να της πουν ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!

Μαργαρίτα.. Mauro_feggari

Θέλω να ξεχάσω…

Δεν έχω πια δύναμη ν’ αντέξω άλλα λάθη
ψεύτικους όρκους, προδομένα φιλιά και πάθη
φύγε από κοντά μου, άσε με μόνο μου
άσε με ελεύθερο, να βρω τον δρόμο μου

θέλω να πάψω να ζω για σένα
θέλω να ζήσω μόνο για μένα

Ρ
Θέλω να ξεχάσω όσα έζησα μαζί σου
θέλω να ξεχάσω ότι υπήρξα στη ζωή σου
θέλω να ξεχάσω πως με πλήγωσες πολύ
να ξεχάσω και να κάνω μια νέα αρχή

Δεν αντέχω να ‘μαι, ένα τίποτα για σένα
ποτέ δε μ’ αγάπησες, δεν πόνεσες για μένα
φύγε λοιπόν, να σώσω τον εγωισμό μου
άσε με να σβήσω, μονάχος (σ)τον καημό μου

θέλω να πάψω να ζω για σένα
θέλω να ζήσω μόνο για μένα

Ρ
Θέλω να ξεχάσω όσα έζησα μαζί σου
θέλω να ξεχάσω ότι υπήρξα στη ζωή σου
θέλω να ξεχάσω πως με πλήγωσες πολύ
να ξεχάσω και να κάνω μια νέα αρχή

© Μαργαρίτα Ιωάννου 12-10-2007

Η άνοιξη τελείωσε.. Θυμάσαι?

ΕΣΥ κι ΕΓΩ στο ΦΕΓΓΑΡΙ..
Αφοσιωμένοι.. μπροστά σε ένα μπουμπούκι που άνθιζε..

"Το τριαντάφυλλο, η Αγάπη, το Αγκάθι,
αυτός ο Χωρισμός..

Απόψε νιώθω την αυταπάτη, σε αναζητά ο λογισμός..

Θα με κοιτάξεις, θα σε φιλήσω, Θα στάξει αίμα η καρδιά..

Μην μου ζητήσεις να μιλήσω, Λόγια δεν έχει η μοναξιά..

Φθινοπωρινό μου καλοκαίρι, δεν έχει χρώμα η ξαστεριά..

Tου Ονείρου μου αγάπη, Δώσε μου το χέρι..

H σάρκα κι αν λείπει, Μιλάει η φωτιά..

Ο χειμώνας άρχισε.. το βλέπεις?
Οι νιφάδες του χιονιού δε ζουν μόνο.. Στα Άνθη του κήπου σου,
Μα πιότερο στα βάθη της καρδιάς μου..

Σε λατρεύω ζωή μου
και θα σε λατρεύω όσες 22 Σεπτεμβρίου κι αν περάσουν..

Μαργαρίτα..

Αλλού εσύ, αλλού εγώ

Ένα όνειρο άγγελε μου, ζήσαμε μαζί
μα όλα τα γκρεμίσαμε μέσα σε μια στιγμή
έσβησε η αγάπη μας, χωρίς ν’ ανάψει…

Ένα ταξίδι τάξαμε, μέχρι την κορυφή
μα κανείς από μας δεν έφτασε ποτέ εκεί
έσβησε η φλόγα μας, δίχως να μας κάψει
κι όμως…

Ένα παραμύθι ήταν, η αγάπη αυτή
μας χάραξε τον πόνο και τη θλίψη στη ψυχή
έσβησε και ο ήλιος μας , προτού να λάμψει
κι όμως…

Ρ
Μ’ αγάπησες σ’ αγάπησα
μα εμπόδια πολλά, ανάμεσά μας
αλλού κοιμάσαι εσύ, αλλού ξυπνώ εγώ

Με λάτρεψες, σε λάτρεψα
μα τώρα διπλός ο πόνος στη καρδιά μας
Δάκρυα, μας θυμίζουν αυτόν τον χωρισμό

© Μαργαρίτα Ιωάννου 28-09-2006 / 13-02-2007

Ταξίδι στο Όνειρο

Ξεκίνησα με μια βαλίτσα όνειρα
σ’ ένα δικό μου ταξίδι μακρινό
έναν άλλον κόσμο να γνωρίσω
ν’ αράξω σε έναν γαλάζιο ουρανό

Ξεκίνησα ψάχνοντας να βρω ελπίδα
σε μια διαδρομή δική μου, περπατώ
θέλησα ν’ αλλάξω τα γραμμένα
να γνωρίσω κάτι πιο αληθινό

Ρ
Κάθε λεπτό που θα περνά
θα ‘ναι και μία αρχή
τα λάθη μου αφήνω πίσω
στο μέλλον προχωρώ…

λέω στον πόνο.. γεια χαρά
τον βγάζω απ’ την ψυχή
αυτά που λαχταρώ να ζήσω
πιστά ακολουθώ


© Μαργαρίτα 13-2-2007

Το ταξίδι σου…

Με κομμένα τα φτερά συνεχίζεις το ταξίδι σου…
Μόνη.. διαβάτισσα σε ένα κόσμο σύντομο…
Αντικρίζεις ένα φεγγάρι μαύρο… έναν ουρανό σκοτεινό…
Ψάχνεις απελπισμένα να βρεις ένα μονοπάτι… το δικό σου μονοπάτι, που θα είναι η λύτρωση σου…

Αναπολείς στιγμές του παρελθόντος.. τότε που όλα ήταν όμορφα..
Τότε που το χαμόγελο έκανε τα μάτια σου να λάμπουν,,,
Τότε που είχες νόημα να υπάρχεις… τότε που όλα είχαν χρώμα…
Τότε που η πίστη σου, ήταν η δύναμη σου…
Αναπολείς τα 36 χρόνια της ζωής σου…
Πάντα υπήρχαν πίκρες, λύπες, θάνατος… που μάτωναν τη καρδιά σου..
Ποιος δε τα έζησε αυτά;; Ποιος δε γεύτηκε τον πόνο;;
Έτσι όμως ήταν η ζωή πάντα, σου έλεγαν… κι έπρεπε να τα δεχόμαστε όλα…
Κι εσύ τα δεχόσουν.. κρατώντας στη μνήμη σου όμορφες στιγμές και συνέχιζες το δρόμο σου…

Τώρα όμως; Τώρα ο πόνος ξαναχτυπά τη δική σου πόρτα επίμονα…
Την κλείνεις κατάμουτρα, βίαια… αλλά δε καταφέρνεις να τον κρατήσεις
απ ‘έξω…. Έχει τον τρόπο του να εισβάλλει…
Σε διάλεξε ανάμεσα σε άλλους και δεν έχεις τη δύναμη να τον αποτρέψεις….
Σου επιβάλλει να τον δεχτείς…
Πονάς.. αλλά δε μπορείς να σωθείς από τις μαχαιριές του..
που έχουν κατακρεουργήσει όλο το κορμί σου.. έχουν ματώσει τη ψυχή σου…
Κι εσύ δε μπορείς να κανείς τίποτα πια…
Αναζητάς την αγκαλιά της μάνας… το στοργικό χάδι του πατέρα …
Αλλά κι εκείνος δεν υπάρχει πια…. Ίσως σύντομα να βρεθείς κοντά του…
Είναι νωρίς ακόμα για να “ταξιδέψεις” εκεί… αλλά και πάλι δεν αποφασίζεις εσύ…

Πονάς, πονάς πολύ… προσπαθείς να κρυφτείς… δε θες να πληγώνεις αγαπημένα σου πρόσωπα..
Κοιτάς τον ουρανό σου με μάτια θλιμμένα.. σε τρομάζει το σκοτάδι του….
Ψάχνεις το φεγγάρι σου.. που για άλλους λάμπει κι είναι ο έρωτας..
για σένα είναι μαύρο κι είναι ο πόνος…
Ψάχνεις για τα φτερά σου… θες να προσπαθήσεις να τα κολλήσεις..
Στηρίζεις μια μικρή ελπίδα σου σ ‘αυτά….

Συνεχίζεις το δρόμο σου… δε ξέρεις που πας αλλά συνεχίζεις..
Διψάς για ζωή.. διψάς για όνειρα…
Όνειρα… κι αυτά σου τα γκρέμισαν, σου τα κομμάτιασαν..

Αγγίζεις τ αγαπημένα σου λουλούδια, τις μαργαρίτες σου..
-έχεις και το όνομα τους- μα κι αυτά είναι μαραμένα σαν εσένα…
λες και σε νιώθουν, λες και ξέρουν…
χαμογελάς στις μαργαρίτες σου, με ένα χαμόγελο πικρό και συνεχίζεις…

Έφτασες στη θάλασσα.. σταματάς….
πόσο όμορφη και γαλήνια φαντάζει στα μάτια σου..
Αλλά μόνο εσύ γνωρίζεις πόσο ύπουλη είναι..
Μόνο εσύ κι αυτή γνωρίζετε το μυστικό.. πόσο πολύ αλήθεια την μισείς…
Σε κοιτάει κι εκείνη ήρεμα, λες και γαλήνεψε μόνο για σένα..
λες και θέλει να σου ζητήσει συγνώμη για τον πόνο που σου έδωσε…
εσύ όμως δεν μπορείς να την συγχωρέσεις, δε μπορείς να ξεχάσεις..
πώς να ξεχάσεις ότι είναι ο τάφος,
του πιο αγαπημένου προσώπου της ζωής σου..
Τη κοιτάς επίμονα με ένα βλέμμα που δε ξέρεις ούτε κι εσύ πια τι σημαίνει…
είναι πόνος, είναι μίσος, περιφρόνηση, απλά απογοήτευση,
η μήπως μια κρυφή ελπίδα να ξαναδείς μέσα της ότι πολυτιμότερο σου πήρε; Τον πατέρα σου!!
24 χρόνια απουσίας, 24 χρόνια πόνος…

Ταξίδευες πατέρα, σε τόπους μακρινούς
τη θάλασσα αντίκριζες, σ’ άλλους ουρανούς
τον κόσμο επιθυμούσες, όλον να γνωρίσεις
όλο το σύμπαν ήθελες να το κατακτήσεις

Ταξίδευες πατέρα, με γρήγορους ρυθμούς
να φτάσεις ήθελες, σε άλλους ωκεανούς
με τα καράβια θα ‘βλεπες, όσα λαχταρούσες
αχ και να το ‘ξερες, πως δεν θα ξαναγυρνούσες

Ρ
Στη θάλασσα ψάχνω και πάλι να σε βρω
τα μάτια σου για μια φορά να ξαναδώ
τη θάλασσα μια σιωπή την κυριεύει
η σκέψη ξανά, με τα κύματα παλεύει

Κλείνω τα μάτια μήπως σε ονειρευτώ
να σου φωνάξω πάλι πόσο σ αγαπώ
η θάλασσα και πάλι μ’ απογοητεύει
η ψυχή μου πατέρα , ακόμα σε γυρεύει

Αναρωτιέσαι.. έφταιγε στ αλήθεια εκείνη;
Ξαφνικά νιώθεις την ανάγκη να την αγαπήσεις και να τη συγχωρήσεις..
Ίσως κατά βάθος πάντα να την αγαπούσες παρ ‘όλο το κακό που σου έκανε, αλλά δεν το παραδεχόσουν..
Της ρίχνεις ένα ακόμα βλέμμα.. αυτή τη φορά της χαμογελάς,
μαζί με ένα δάκρυ και συνεχίζεις…

Δε γνωρίζεις ακόμα ποιος είναι ο προορισμός σου.. δε ξέρεις που θα καταλήξεις αλλά συνεχίζεις το ταξίδι σου…

Στη μνήμη σου εισβάλλουν κι άλλες εικόνες από το πρόσφατο παρελθόν..
Ένα χειρουργικό κρεβάτι, το κρεβάτι του πόνου..
γιατροί μέσα στις άσπρες τους ποδιές.. που εσύ τις έβλεπες μαύρες..
να περπατάνε γύρω από σένα…
Τους ακούς να μιλάνε.. δε καταλαβαίνεις τίποτα από όσα λένε..
αλλά ποιος νοιάζεται γι αυτό..
Τα μάτια σου βαραίνουν.. κλείνουν..
Το τελευταίο που προλαβαίνεις να θυμηθείς είναι,
πως έξω από τη μεγάλη ερμητικά κλειστή πόρτα βρίσκεται μια αθώα ψυχούλα εντελώς μόνη.. η μονάκριβη σου!!
Πριν κλείσει η πόρτα, πρόλαβες και είδες τα όμορφα ματάκια της κλαμένα..
Ράγισε η ψυχή σου.. δε θα συγχωρέσεις ποτέ τον εαυτό σου για τον πόνο που εξαιτίας σου υπέστη..
Δε προλαβαίνεις να σκεφτείς τίποτα άλλο.. τα μάτια έκλεισαν…

Ξάφνου βλέπεις κάτι να λάμπει.. μια τεράστια λάμψη, φωτίζει το δρόμο σου..
Το μονοπάτι σου ξεχωρίζει πεντακάθαρα…
Έχεις προορισμό, τον πιο σημαντικό στη ζωή σου!
Έχει και όνομα.. Ζωή! Ναι, Ζωή.. όπως η ύπαρξη του κάθε ανθρώπου.
Ξεχνάς τα πάντα και η μόνη σου λαχτάρα είναι να βρεθείς για λίγο στην αγκαλιά της.. “Τρέχεις” για να προφτάσεις... φοβάσαι πως θα σβήσει το φως ξαφνικά και θα χάσεις και πάλι τον δρόμο σου…

Θυμάσαι ξανά τα λόγια της:
Μανούλα μου δε θέλω να φύγεις και να με αφήσεις μόνη..
Μην εγκαταλείπεις τη πίστη σου, μην εγκαταλείπεις εμένα!
Σε χρειάζομαι!

Έχεις ζήσει την απώλεια στο μεγαλείο της και δε θέλεις να δώσεις τον ίδιο πόνο στη κόρη σου..
Τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι στα μάτια σου κι εσύ τρέχεις να προλάβεις…
Σου φτάνουν ένα χάδι από τα χέρια της κι ένα φιλί της για να ξεχάσεις όλους φόβους σου, όλους τους πόνους που σε βασανίζουν.
Η μόνη δύναμη που μπορεί να σε κρατήσει όρθια είναι η ύπαρξη της!
Δεν έχεις το δικαίωμα να της προσφέρεις τον πόνο.

Κι αν ακόμα σβήσει το φως.. εσύ είσαι σίγουρη,
ξέρεις πως θα τον βρεις τον δρόμο σου.. κι έχει όνομα… ΖΩΗ!!!

© Μαργαρίτα 12-9-2007

Ο Ήλιος μου και το Φεγγάρι μου…

Φεγγάρι μου…

Πάλι κάθισα να γράψω.. Να γράψω? Τι? Πως?
Με τι χέρια? Με τι συναισθήματα? Με τι ψυχή?
Με αυτή που έκανες κομμάτια? Με αυτή που δολοφόνησες?
Με αυτή που εγκατέλειψες σε μια γωνιά..
χωρίς να σκεφτείς πως θα μπορέσει να ζήσει χωρίς το φεγγάρι της?

Γιατί φεγγάρι μου? Ακόμα με βασανίζουν τα αμέτρητα ΓΙΑΤΙ…
Εμφανίστηκες όταν είχε πάψει να λάμπει ο Ήλιος μου,
Όταν ο ουρανός μου είχε σκοτεινιάσει..
όταν δεν έβλεπα το φεγγάρι μου…

Όταν όλα ήταν μαύρα γύρω μου…

Εμφανίστηκες τότε και μου υποσχέθηκες
πως μαζί θα ζωγραφίζαμε τον κόσμο..
Θα βάζαμε χρώμα στο κατάμαυρο της ψυχής μου…

Δε μου ταίριαζε το μαύρο, είχες πει..
Θυμάσαι φεγγάρι μου?

Εμένα μου ταίριαζε το κόκκινο έλεγες..
Μου ταίριαζε η φωτιά…

Φωτιά? Πόσες φορές μας έκαψε εκείνη η φωτιά…

Άνοιξα τα μάτια ένα πρωί και αντίκρισα το θαύμα…
Το δικό σου θαύμα..

Ο ήλιος έλαμπε στον ουρανό μου.. ο δικός μου ήλιος ήταν χρυσός!!!
Δε τολμούσα να το πιστέψω…. φοβόμουν να το πιστέψω..
Μου είπες να μη φοβάμαι…
Μου υποσχέθηκες πως έτσι θα ήταν από εκείνη τη στιγμή ο ήλιος μου,
Ο δικός μας ήλιος… Χρυσός!!!

Σε πίστεψα.. πάντα σε πίστευα…

Άρχισα να κάνω πάλι όνειρα..
άρχισα να ζωγραφίζω με το δικό σου χέρι τον κόσμο..
Όλα είχαν χρώματα πλέον.. δεν έβλεπα πουθενά το μαύρο…
Αυτό που μισούσα… αυτό που μου θύμιζε τον πόνο…

Αυτό ήταν όμως το μεγάλο μου λάθος …

Ζωγράφιζα με το δικό σου χέρι… και όχι με το δικό μου…
Έβλεπα με τα δικά σου μάτια.. και όχι με τα δικά μου…
Γελούσα με το δικό σου γέλιο… και όχι με το δικό μου…

Προχωρούσα με τη δική σου δύναμη… και όχι με τη δική μου…
Το ήξερες αυτό αλλά δε μίλησες… δε με προειδοποίησες..
Δε μου άνοιξες τα μάτια…
Δε μου είπες πως πρέπει να πάρω τη ζωή μου στα δικά μου χέρια….
Μ άφησες να ζω σε ένα όνειρο.. σε μια οφθαλμαπάτη…
Που είσαι τώρα φεγγάρι μου?
Που είναι ο ήλιος μου?
Που είναι τα χρώματα μας?
Γιατί όλα είναι μαύρα γύρω μου?
Γιατί σκοτείνιασε πάλι ο ουρανός μου?
Που είναι ο φύλακας άγγελος μου?
Γιατί με εγκατέλειψε?
Σβήνω..
Σβήνω σιγά – σιγά και δε μπορώ να σου φωνάξω πόσο σ αγαπώ..
Πόσο πολύ σε χρειάζομαι…
Δε θα μπορέσω να σου το ξαναπώ ποτέ..
Που είναι τα μάτια σου φεγγάρι μου?
Μια φορά μόνο να τα κοίταγα και να χανόμουν μέσα τους..
Μια φορά τελευταία …
Που είναι τα χέρια σου άγγελε μου?
Να με κρατήσουν σφιχτά τώρα που φοβάμαι?
Ναι, φοβάμαι.. το ομολογώ…
Εγώ η δυνατή, εγώ η σκληρή όπως έλεγες….
Για ποια δύναμη μιλούσες φεγγάρι μου?
Για ποια σκληρότητα?
Γιατί με εγκατέλειψαν όλα?
Πονάω φεγγάρι μου…
Δε ξέρω ποιος πόνος είναι πιο δυνατός…
Ο σωματικός η ο ψυχικός…
Μα τι ρωτάω?
Ποιος σωματικός? Ποιος μπορεί να τον νιώσει αυτόν?
Όταν η ψυχή είναι χίλια κομμάτια?
Όταν αιμορραγεί από τις μαχαιριές?
Πως μπορεί να συγκριθεί ο σωματικός πόνος μπροστά στη ψυχή?

« Η γαλήνη της ψυχής, είναι το καράβι
που μας βγάζει έξω από τρικυμίες της θάλασσας
του σώματος και του μυαλού..
Όλα θα πάνε καλά…
Μη σε πτοεί η ανηφόρα …
Στη κορυφή σε περιμένει η ανταπόδοση της καλοσύνης σου..
Όλα θα γίνουν όπως θέλει ο Θεός!
Και να ‘σαι σίγουρη πως όλα θα πάνε καλά..
Λίγες ανηφόρες μας έβαζε πάντα να διαβαίνουμε στη ζωή μας…»

Θυμάσαι φεγγάρι μου?
Εσύ τα είπες αυτά τα λόγια….
Με την υπόσχεση να είσαι πάντα κοντά μου..

Που είσαι τώρα??
Τώρα που η ψυχή μου δεν αντέχει άλλο?
Τώρα που η καρδιά μου με προδίδει και αυτή?
Σου χάρισα τη ζωή μου κι εσύ τη πήρες και έφυγες μακριά…
Δεν άντεχες είπες να πονάς…
Κι εγώ? Εμένα με σκέφτηκες που πονούσα?
Που ακόμα πονάω?
Έσβησε το φεγγάρι μου..
Έσβησε ο ήλιος μου…
Έσβησαν τα χρώματα…
Μαύρο, μαύρο, μαύρο…
Παντού γύρω μου το ΜΑΥΡΟ..
Όλα μαύρισαν χωρίς εσένα φεγγάρι μου…
Τον ήλιο δεν θα τον ξαναδώ Χρυσό…
Τα χρώματα δε θα τα αντικρίσω ξανά..
Το φεγγάρι μόνο έμεινε κοντά μου…
Αλλά τώρα δεν λάμπει πια..
Τώρα είναι μαύρο…
Το δικό μου Μαύρο φεγγάρι….

© Μαργαρίτα.. 18-5-2005

Δεν ξέρω..

Ζούμε με ψίχουλα αγάπης
με όνειρα, μιας αυταπάτης
ξέρουμε πως δε βγάζει πουθενά
μα στα παλιά γυρίζουμε ξανά
το ξέρουμε, δε πάει άλλο πια
θα καούμε κ’ οι δυο μες τη φωτιά

Ρ
Δεν ξέρω που θα μας βγάλει αυτή η αγάπη
πολλά τα εμπόδια, αμέτρητα τα λάθη
Δεν ξέρω ως που θα φτάσει αυτό το πάθος
το ξέρουμε καλά κ’ οι δυο πως είναι λάθος

Δεν ξέρω…
αν πρέπει να φύγω η να μείνω
σε κάτι παράνομο να επιμείνω
Δεν ξέρω…

Ζούμε μια αγάπη πολύ φευγάτη
έναν έρωτα, μια αυταπάτη
πάντα δανεικά είναι τα φιλιά
σε μια παράνομη αγκαλιά
το ξέρουμε, δε πάει άλλο πια
θα καούμε κ’ οι δυο μες τη φωτιά

Ρ
Δεν ξέρω που θα μας βγάλει αυτή η αγάπη
πολλά τα εμπόδια, αμέτρητα τα λάθη
Δεν ξέρω ως που θα φτάσει αυτό το πάθος
το ξέρουμε καλά κ’ οι δυο πως είναι λάθος

Δεν ξέρω…
αν πρέπει να φύγω η να μείνω
σε κάτι παράνομο να επιμείνω (δις)
Δεν ξέρω…

© Μαργαρίτα 13-2-2007 / 6-10-2007 (μελοποιημένο)

Όσα ζήσαμε μαζί

Όσα ζήσαμε μαζί ψυχή μου
στην άκρη τα αφήσαμε
τους δρόμους μας σε μια στιγμή
για πάντα τους χωρίσαμε

όσα νιώσαμε εγώ κι εσύ
απλά τα προσπεράσαμε
δυο σώματα σε μια ψυχή
μα όλα τα ξεχάσαμε

Ρ
Τώρα το πάθος μας, δεν βρίσκει γιατρειά
σταμάτησε για μας, να βγάζει ξαστεριά
δάκρυσε μαζί μας, και ο ουρανός
ακούστηκε βαρύς, αναστεναγμός

τον έρωτα μας, απαρνηθήκαμε κι οι δύο
δάκρυσαν τα μάτια, σαν είπαμε το αντίο

Όσα ζήσαμε μαζί ζωή μου
όλα τα διαγράψαμε
δε σκεφτήκαμε μια στιγμή
όλα αυτά που τάξαμε

όσα λαχταρίσαμε στη ζωή
έτσι απλά τα σβήσαμε
δεν βρήκαμε μια αφορμή
για όσα αγαπήσαμε

Ρ
Τώρα το πάθος μας, δεν βρίσκει γιατρειά
σταμάτησε για μας, να βγάζει ξαστεριά
δάκρυσε μαζί μας, και ο ουρανός
ακούστηκε βαρύς, αναστεναγμός

τον έρωτα μας, απαρνηθήκαμε κι οι δύο
δάκρυσαν τα μάτια, σαν είπαμε το αντίο

© Μαργαρίτα 12-2-2007 / 13-09-2007 (μελοποιημένο)

Σαν Άνεμος…

Θάλασσες και ποτάμια όλα θα τα διασχίσω
σαν τον άνεμο κ ‘γω παντού θα τριγυρνώ
και ότι αγάπησες διπλά θα τ’ αγαπήσω
φτάνει για λίγο στην αγκαλιά σου να βρεθώ

Σαν τον άνεμο γύρω από σένα θα πετώ
Τις αναμνήσεις απ’ το παρελθόν να ξαναζώ

Ρ
Άνεμος εγώ για σένανε θα γίνω
σαν τα πουλιά θα τραγουδώ και θα σφυρίζω
Άνεμος εγώ για σένανε θα γίνω
Να σε βλέπω, να σε ακούω, να σε αγγίζω
Άνεμος εγώ για σένα θα γίνω
μα πάντα στο ίδιο σημείο θα γυρίζω
Άνεμος εγώ για σένα θα γίνω

Βουνά και κορυφές, όλα θα τα περπατήσω
σαν τον άνεμο κ ‘γω, παντού θα σκορπιστώ
και πριν την αγάπη μου για πάντα τη βυθίσω
θέλω τα μάτια σου μια φορά να ξαναδώ

Σαν τον άνεμο γύρω από σένα θα πετώ
Τις αναμνήσεις απ’ το παρελθόν να ξαναζώ

Ρ
Άνεμος εγώ για σένανε θα γίνω
σαν τα πουλιά θα τραγουδώ και θα σφυρίζω
Άνεμος εγώ για σένανε θα γίνω
Να σε βλέπω, να σε ακούω, να σε αγγίζω
Άνεμος εγώ για σένα θα γίνω
μα πάντα στο ίδιο σημείο θα γυρίζω
Άνεμος εγώ για σένα θα γίνω

© Μαργαρίτα 7-8-2007 (μελοποιημένο)

Μη μου μιλάς…

Τα όνειρα εαυτέ μου, σβήσαν από καιρό
σταμάτησα να ελπίζω, έπαψα ν’ αγαπώ
όσα λαχτάρησα, μου τα κλέψαν στη στροφή
τώρα νιώθω το τέλος και την καταστροφή

Ρ
Μη μου μιλάς,
άσε να μιλήσει η σιωπή
Μη μου μιλάς,
άσε να μιλήσει η βροχή
Μη μου μιλάς,
άσε με στη μοναξιά μου
δεν αντέχει άλλο πόνο η καρδιά μου

Μη μου μιλάς,
φύγε, θέλω να μείνω μόνος
Μη μου μιλάς,
είναι πολύ βαθύς ο πόνος
Μη μου μιλάς,
είναι βαθιά τα τραύματα
δεν πιστεύω τώρα, σε άλλα θαύματα

Την ψυχή εαυτέ μου, την κάνανε κομμάτια
δεν έχουν άλλο χώρο, για δάκρυα τα μάτια
κι αν τώρα με βλέπεις, εύκολα να λυγίζω
είναι ώρα να φεύγω, πίσω δε γυρίζω


Ρ
Μη μου μιλάς,
άσε να μιλήσει η σιωπή
Μη μου μιλάς,
άσε να μιλήσει η βροχή
Μη μου μιλάς,
άσε με στη μοναξιά μου
δεν αντέχει άλλο πόνο η καρδιά μου

Μη μου μιλάς,
φύγε, θέλω να μείνω μόνος
Μη μου μιλάς,
είναι πολύ βαθύς ο πόνος
Μη μου μιλάς,
είναι βαθιά τα τραύματα
δεν πιστεύω τώρα, σε άλλα θαύματα

© Μαργαρίτα 3-11-2007