Τι πιο ανθρώπινο.. τι πιο αληθινό..
ο πιο όμορφος τρόπος να εκφράσω και να εκφραστώ..
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ!
Όσο ίσως δεν φαντάστηκες, Όσο ίσως δε περίμενα ούτε κι εγώ..
Έφυγες σαν χελιδόνι αλλά όχι το φθινόπωρο..
εσύ έφυγες την άνοιξη..
Έφυγες παίρνοντας μαζί σου ένα κομμάτι απ την καρδιά μου..
το κομμάτι το πιο αγνό, το πιο τρυφερό, το πιο παιδικό..
Γιατί έτσι ένιωσε μαζί σου...
Φταίω το ξέρω.. δεν απολογούμαι..
Ίσως δεν έπρεπε ποτέ να αφήσω να "προχωρήσουν" τα πράγματα μεταξύ μας..
ίσως τώρα δε θα πονούσα έτσι.. ίσως άθελά μου να σε πλήγωσα κάπου..
Συγχώρα με αν το έκανα...
Κι εγώ όμως είμαι πολύ πληγωμένη και πονεμένη..
πάντα ότι κι αν έκανα πρώτα σκεφτόμουν εσένα!
Ήθελα με κάθε τρόπο να σε προστατέψω και τελικά σκότωσα εμένα...
Λένε κάποιοι :
« Ποτέ μη κρατήσεις κακία σε κάποιον που σε πλήγωσε..
Δεν ξέρεις πόσο πόνεσε ο ίδιος για να καταφέρει να το κάνει.. »
Γι αυτό κι εγώ δέχτηκα την απόφαση σου κι ας με πλήγωσε..
Έφυγες, χάθηκες..
ίσως γιατί το σ αγαπώ μου δεν ήταν αρκετό να σε κρατήσει..
ίσως γιατί δεν ειπώθηκε με τον τρόπο που επιθυμούσες να το ακούσεις,
ίσως γιατί δεν ήμουν αυτή που ονειρευόσουν.. Ίσως, ίσως, ίσως...
Τι σημασία έχει πια...
Ο χειρότερος πόνος είναι ο πόνος του να ελπίζεις..
κι εγώ ελπίζω ακόμα!
Η αγάπη μου για σένα ήταν κάτι αλλιώτικο,
ίσως πέρα απ τα ανθρώπινα..
Ήσουν το χαμόγελο της καλημέρας μου,
μια αχτίδα φως στα σκοτάδια μου,
η χαρούμενη νότα στο θλιμμένο τραγούδι μου...
Και τώρα ;; Κενό!
Βάλσαμο της πικραμένης μου ψυχής.. πως μπόρεσες?
Το ξέρω πως ο γόρδιος δεσμός..
θέλει κόπο και δάκρυ για να λυθεί..
Μα εσύ τον έκοψες με το σπαθί της σιωπής..
Μην κοιτάς και απορείς που στάζει αίμα..
Είναι το τίμημα!!
Άραγε δεν άξιζε να μείνω η φίλη?
Μια φιλία που ξεφεύγει απ τη σφαίρα του κοινού και του πεζού?
Δεν άξιζε άραγε να υπάρχω στη ζωή σου?
Το Όνειρο που δεν έζησε σε μια κρυφή γωνιά του μυαλού σου;
Δεν υπάρχει πια ούτε μια καλημέρα να φωτίσει τη συννεφιά..
δεν υπάρχει το γιατρικό στην άρρωστη καρδιά μου..
Δυο λεξούλες τυπικές.. Δυο λεξούλες ανθρώπινες για μια ψυχή..
που κάποτε υπήρξε στη ζωή σου,
που θέλει να ελπίζει πως τη γέμισε στο ελάχιστο..
Δεν πειράζει καρδιά μου.
Έτσι το θέλησες κι εγώ θα το σεβαστώ!
Θα χαρώ αληθινά, ζεστά και τρυφερά,
αν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος!
Ποτέ δε κρατώ κακία σε ψυχές..
που κατάφεραν να βαδίσουν στα κρυφά μονοπάτια της καρδιάς μου..
Φτάνει να είσαι καλά!
Κι ας μου λείπεις κι ας ραγίζω...
Δεν μπορείς να φανταστείς τι περνάω αυτό το καιρό
και πόσο σε χρειάζομαι..
δε θα σου πω τι έχω..
γιατί δε θέλω να σκεφτείς..
πως με αυτό το τρόπο θέλω να σε ξαναφέρω πίσω.. όχι δε θα το κάνω..
Δεν έχει να κάνει με σένα, αφορά μόνο εμένα.. αλλά σε χρειάζομαι όσο ποτέ..
Αν κάποτε θελήσεις να έρθεις
και να μου φέρεις το κομμάτι της καρδιάς μου που κρατάς,
θα είμαι πάντα εδώ για σένα!
Με ένα χαμόγελο κρατημένο γεμάτο ζεστασιά..
Με μια αγάπη που θα σβήσει μόνο όταν σβήσω κι εγώ..
και μην ξεχάσεις κάτι μάτια μου..
θα είμαι πάντα ο άνθρωπος που έγινε..
ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΟΥ, ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΣΟΥ, Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΟΥ ΦΙΛΗ!!
Πίστεψε με καρδιά μου, αυτό αξίζει πιο πολύ ακόμη
κι από τον πιο μεγάλο έρωτα!
Θέλω να μου υποσχεθείς κάτι..
έστω κι αν δεν ακούσω ποτέ τα χείλη σου να μου το λένε,
εγώ θα το νιώσω όσο μακριά κι αν είσαι..
Θέλω να υποσχεθείς πως θα είσαι ευτυχισμένος,
πως τίποτα δε αφήσεις να πικράνει τη καρδούλα σου,
πως ποτέ δε θα δακρύσουν τα ματάκια σου..
Αυτά που τόσο λάτρεψα!!
Τότε θα νιώσω κι εγώ και πάλι ευτυχισμένη..
Θα μπορούσα να σου γράφω για μέρες ολόκληρες, για μήνες, για χρόνια...
αλλά τι σημασία έχουν τα πολλά λόγια?
Σημασία έχει η ψυχή.. κι εγώ σου έκανα κατάθεση ψυχής απόψε...
Κράτα με σαν μια γλυκιά ανάμνηση σε αυτό τον χρόνο που πέρασε
και στους υπόλοιπους που θα έρθουν...
μόνο μια ανάμνηση..
...αυτό θα γλυκάνει λίγο τη πικραμένη μου ψυχή που σε αγάπησε,
σε λάτρεψε όσο τίποτα άλλο στη ζωή της!
Εγώ κρατάω όσα πήρα από σένα..
το γέλιο σου, τη ζεστασιά σου,
τη τρυφερότητα σου, την αγάπη σου..
Έχω στη μνήμη μου τη κάθε λέξη που μου είπες.
Έχω γραμμένα και κρατημένα όσα μηνύματα
και γράμματα,μου έγραψες...
μόνο με αυτά σε Έχω πια κοντά μου και με τις φωτογραφίες σου...
Σου μιλάω μέσα από αυτά.. άλλοτε γελάω και άλλοτε κλαίω..
Αυτά όμως δε με παρεξηγούν,
με κατανοούν και μου κρατάνε συντροφιά..
Όλα αυτά είσαι ΕΣΥ!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ του Σεπτέμβρη,
δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φωνούλα που άκουσα για πρώτη φορά.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνα τα τεράστια καστανά μάτια
που αντίκρισα για πρώτη φορά!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνα τα χέρια που με κράτησαν αγκαλιά..
Δεν θα ξεχάσω ΕΣΕΝΑ!!
Ξέρω πως πονάς κι εσύ το ίδιο με μένα..
Aλλά ίσως είναι καλύτερα έτσι και για τους δυο μας....
Ευχαριστώ για όσα μου χάρισες
Να προσέχεις μάτια μου!
Θα σε θυμάμαι!
Σ αγαπώ! ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!
Πάντα θα σε λατρεύω Άγγελέ μου!!!!!
Ένα γράμμα που δε στάλθηκε ποτέ...
©Μαργαρίτα
