Από παρελθόν, παρόν και μέλλον όλα μαζί να μου μιλάνε
Τι έκανα πριν, τι ήμουν, τι κάνω τώρα, τι είμαι, τι θα γίνω
Όλα στη μνήμη τα κρατώ, όλα τ αγαπώ, τίποτα δε σβήνω
Θυμήθηκα έναν πατέρα που άδικα στα 32 του τον έχασα
Αγάπη μεγάλη και δυο μάτια πράσινα που ποτέ δε ξέχασα
Μια φωτογραφία του απέναντι μου και πάλι μου μιλάει
Ένα χαμόγελο του με ηρεμεί και η ώρα σαν τρελή κυλάει
Θυμήθηκα εκείνον, έναν έρωτα, μια αγάπη, όσα ζήσαμε μαζί
Ένα δαχτυλίδι, νυφικό, εκκλησία, όρκοι αγάπης παντοτινοί
Τον κοιτάζω δίπλα μου που στέκεται, είκοσι χρόνια μετά
Λες και δε πέρασε μια μέρα, πάλι βαθιά στα μάτια με κοιτά
Θυμήθηκα κοπελίτσα ακόμα ήμουν, μόλις είκοσι χρονών
Μητέρα έγινα σε ένα όμορφο κορίτσι, σήμερα δεκαέξι ετών
Συναισθήματα πολλά, δάκρυα χαράς και μια υπόσχεση βαθιά
Μαζί της πάντα να ‘μαι, κοντά της να σταθώ σε λύπη και χαρά
Θυμήθηκα μια φίλη, από κρύσταλλο φτιαγμένη, δώρο ακριβό
Μου το χάρισε ο Θεός να με προσέχει, το ‘χω ξαναπεί αυτό
Τα λόγια της δύναμη μου δίνουν και στα αυτιά μου αντηχούν
αυτοί που νιώσανε τι θα πει φιλία ξέρουν και να την εκτιμούν
Θυμήθηκα κι έναν “άγγελο” που σημάδεψε όλη τη ζωή μου
Κατάφερε κι άναψε το φως του φεγγαριού, μέσα στη ψυχή μου
Λύγισε γρήγορα , έχασε τη δύναμη του και μακριά μου πέταξε
Ξέχασε όσα υποσχέθηκε κι όσα σε μια καρδούλα πονεμένη έταξε
Θυμήθηκα τους όρκους που ‘κανα πως πρέπει και να τους κρατήσω
Για όλους που λατρεύω κι αγαπώ πρέπει να παλέψω και να ζήσω
Δυο δάκρυα τρέχουνε στα μάτια μου, να μη το βάλω κάτω μου ζητούν
Κι εγώ προσπαθώ να κρατηθώ και πάλι, όσο εκείνα για εμένανε μιλούν
Θυμήθηκα σε λίγα λεπτά, τριάντα έξι χρόνια ολόκληρα ζωής
Δάκρυα, λύπες, πόνος, χαρές, μα όλα είναι κομμάτια της ψυχής
Τι έκανα πριν, τι ήμουν, τι κάνω τώρα, τι είμαι, τι θα απογίνω
Όλα στη μνήμη μου τα κρατώ, όλα τ αγαπώ, τίποτα δε σβήνω
© Μαργαρίτα 20-06-2006
