Με κομμένα τα φτερά συνεχίζεις το ταξίδι σου…
Μόνη.. διαβάτισσα σε ένα κόσμο σύντομο…
Αντικρίζεις ένα φεγγάρι μαύρο… έναν ουρανό σκοτεινό…
Ψάχνεις απελπισμένα να βρεις ένα μονοπάτι… το δικό σου μονοπάτι, που θα είναι η λύτρωση σου…
Αναπολείς στιγμές του παρελθόντος.. τότε που όλα ήταν όμορφα..
Τότε που το χαμόγελο έκανε τα μάτια σου να λάμπουν,,,
Τότε που είχες νόημα να υπάρχεις… τότε που όλα είχαν χρώμα…
Τότε που η πίστη σου, ήταν η δύναμη σου…
Αναπολείς τα 36 χρόνια της ζωής σου…
Πάντα υπήρχαν πίκρες, λύπες, θάνατος… που μάτωναν τη καρδιά σου..
Ποιος δε τα έζησε αυτά;; Ποιος δε γεύτηκε τον πόνο;;
Έτσι όμως ήταν η ζωή πάντα, σου έλεγαν… κι έπρεπε να τα δεχόμαστε όλα…
Κι εσύ τα δεχόσουν.. κρατώντας στη μνήμη σου όμορφες στιγμές και συνέχιζες το δρόμο σου…
Τώρα όμως; Τώρα ο πόνος ξαναχτυπά τη δική σου πόρτα επίμονα…
Την κλείνεις κατάμουτρα, βίαια… αλλά δε καταφέρνεις να τον κρατήσεις
απ ‘έξω…. Έχει τον τρόπο του να εισβάλλει…
Σε διάλεξε ανάμεσα σε άλλους και δεν έχεις τη δύναμη να τον αποτρέψεις….
Σου επιβάλλει να τον δεχτείς…
Πονάς.. αλλά δε μπορείς να σωθείς από τις μαχαιριές του..
που έχουν κατακρεουργήσει όλο το κορμί σου.. έχουν ματώσει τη ψυχή σου…
Κι εσύ δε μπορείς να κανείς τίποτα πια…
Αναζητάς την αγκαλιά της μάνας… το στοργικό χάδι του πατέρα …
Αλλά κι εκείνος δεν υπάρχει πια…. Ίσως σύντομα να βρεθείς κοντά του…
Είναι νωρίς ακόμα για να “ταξιδέψεις” εκεί… αλλά και πάλι δεν αποφασίζεις εσύ…
Πονάς, πονάς πολύ… προσπαθείς να κρυφτείς… δε θες να πληγώνεις αγαπημένα σου πρόσωπα..
Κοιτάς τον ουρανό σου με μάτια θλιμμένα.. σε τρομάζει το σκοτάδι του….
Ψάχνεις το φεγγάρι σου.. που για άλλους λάμπει κι είναι ο έρωτας..
για σένα είναι μαύρο κι είναι ο πόνος…
Ψάχνεις για τα φτερά σου… θες να προσπαθήσεις να τα κολλήσεις..
Στηρίζεις μια μικρή ελπίδα σου σ ‘αυτά….
Συνεχίζεις το δρόμο σου… δε ξέρεις που πας αλλά συνεχίζεις..
Διψάς για ζωή.. διψάς για όνειρα…
Όνειρα… κι αυτά σου τα γκρέμισαν, σου τα κομμάτιασαν..
Αγγίζεις τ αγαπημένα σου λουλούδια, τις μαργαρίτες σου..
-έχεις και το όνομα τους- μα κι αυτά είναι μαραμένα σαν εσένα…
λες και σε νιώθουν, λες και ξέρουν…
χαμογελάς στις μαργαρίτες σου, με ένα χαμόγελο πικρό και συνεχίζεις…
Έφτασες στη θάλασσα.. σταματάς….
πόσο όμορφη και γαλήνια φαντάζει στα μάτια σου..
Αλλά μόνο εσύ γνωρίζεις πόσο ύπουλη είναι..
Μόνο εσύ κι αυτή γνωρίζετε το μυστικό.. πόσο πολύ αλήθεια την μισείς…
Σε κοιτάει κι εκείνη ήρεμα, λες και γαλήνεψε μόνο για σένα..
λες και θέλει να σου ζητήσει συγνώμη για τον πόνο που σου έδωσε…
εσύ όμως δεν μπορείς να την συγχωρέσεις, δε μπορείς να ξεχάσεις..
πώς να ξεχάσεις ότι είναι ο τάφος,
του πιο αγαπημένου προσώπου της ζωής σου..
Τη κοιτάς επίμονα με ένα βλέμμα που δε ξέρεις ούτε κι εσύ πια τι σημαίνει…
είναι πόνος, είναι μίσος, περιφρόνηση, απλά απογοήτευση,
η μήπως μια κρυφή ελπίδα να ξαναδείς μέσα της ότι πολυτιμότερο σου πήρε; Τον πατέρα σου!!
24 χρόνια απουσίας, 24 χρόνια πόνος…
Ταξίδευες πατέρα, σε τόπους μακρινούς
τη θάλασσα αντίκριζες, σ’ άλλους ουρανούς
τον κόσμο επιθυμούσες, όλον να γνωρίσεις
όλο το σύμπαν ήθελες να το κατακτήσεις
Ταξίδευες πατέρα, με γρήγορους ρυθμούς
να φτάσεις ήθελες, σε άλλους ωκεανούς
με τα καράβια θα ‘βλεπες, όσα λαχταρούσες
αχ και να το ‘ξερες, πως δεν θα ξαναγυρνούσες
Ρ
Στη θάλασσα ψάχνω και πάλι να σε βρω
τα μάτια σου για μια φορά να ξαναδώ
τη θάλασσα μια σιωπή την κυριεύει
η σκέψη ξανά, με τα κύματα παλεύει
Κλείνω τα μάτια μήπως σε ονειρευτώ
να σου φωνάξω πάλι πόσο σ αγαπώ
η θάλασσα και πάλι μ’ απογοητεύει
η ψυχή μου πατέρα , ακόμα σε γυρεύει
Αναρωτιέσαι.. έφταιγε στ αλήθεια εκείνη;
Ξαφνικά νιώθεις την ανάγκη να την αγαπήσεις και να τη συγχωρήσεις..
Ίσως κατά βάθος πάντα να την αγαπούσες παρ ‘όλο το κακό που σου έκανε, αλλά δεν το παραδεχόσουν..
Της ρίχνεις ένα ακόμα βλέμμα.. αυτή τη φορά της χαμογελάς,
μαζί με ένα δάκρυ και συνεχίζεις…
Δε γνωρίζεις ακόμα ποιος είναι ο προορισμός σου.. δε ξέρεις που θα καταλήξεις αλλά συνεχίζεις το ταξίδι σου…
Στη μνήμη σου εισβάλλουν κι άλλες εικόνες από το πρόσφατο παρελθόν..
Ένα χειρουργικό κρεβάτι, το κρεβάτι του πόνου..
γιατροί μέσα στις άσπρες τους ποδιές.. που εσύ τις έβλεπες μαύρες..
να περπατάνε γύρω από σένα…
Τους ακούς να μιλάνε.. δε καταλαβαίνεις τίποτα από όσα λένε..
αλλά ποιος νοιάζεται γι αυτό..
Τα μάτια σου βαραίνουν.. κλείνουν..
Το τελευταίο που προλαβαίνεις να θυμηθείς είναι,
πως έξω από τη μεγάλη ερμητικά κλειστή πόρτα βρίσκεται μια αθώα ψυχούλα εντελώς μόνη.. η μονάκριβη σου!!
Πριν κλείσει η πόρτα, πρόλαβες και είδες τα όμορφα ματάκια της κλαμένα..
Ράγισε η ψυχή σου.. δε θα συγχωρέσεις ποτέ τον εαυτό σου για τον πόνο που εξαιτίας σου υπέστη..
Δε προλαβαίνεις να σκεφτείς τίποτα άλλο.. τα μάτια έκλεισαν…
Ξάφνου βλέπεις κάτι να λάμπει.. μια τεράστια λάμψη, φωτίζει το δρόμο σου..
Το μονοπάτι σου ξεχωρίζει πεντακάθαρα…
Έχεις προορισμό, τον πιο σημαντικό στη ζωή σου!
Έχει και όνομα.. Ζωή! Ναι, Ζωή.. όπως η ύπαρξη του κάθε ανθρώπου.
Ξεχνάς τα πάντα και η μόνη σου λαχτάρα είναι να βρεθείς για λίγο στην αγκαλιά της.. “Τρέχεις” για να προφτάσεις... φοβάσαι πως θα σβήσει το φως ξαφνικά και θα χάσεις και πάλι τον δρόμο σου…
Θυμάσαι ξανά τα λόγια της:
Μανούλα μου δε θέλω να φύγεις και να με αφήσεις μόνη..
Μην εγκαταλείπεις τη πίστη σου, μην εγκαταλείπεις εμένα!
Σε χρειάζομαι!
Έχεις ζήσει την απώλεια στο μεγαλείο της και δε θέλεις να δώσεις τον ίδιο πόνο στη κόρη σου..
Τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι στα μάτια σου κι εσύ τρέχεις να προλάβεις…
Σου φτάνουν ένα χάδι από τα χέρια της κι ένα φιλί της για να ξεχάσεις όλους φόβους σου, όλους τους πόνους που σε βασανίζουν.
Η μόνη δύναμη που μπορεί να σε κρατήσει όρθια είναι η ύπαρξη της!
Δεν έχεις το δικαίωμα να της προσφέρεις τον πόνο.
Κι αν ακόμα σβήσει το φως.. εσύ είσαι σίγουρη,
ξέρεις πως θα τον βρεις τον δρόμο σου.. κι έχει όνομα… ΖΩΗ!!!
© Μαργαρίτα 12-9-2007
